BİR KADINDAN ŞİİRLER
Bu kez de kronolojik sırayla, şiirleştirmeye çalıştığım karalamalarımı aktarıyorum blog ortamına. Okumaya niyet edenlere sabırlar dileyerek...

1972

1-ANNEME

Anacığım sen kalbimde ebedi bir ışıksın.

Yumuşacık bağrınla ne kadar da sıcaksın.

Sen bana hesapsız tek kucak açansın.

Canımsın, kanımsın, sen biricik anamsın.

Gün gelir anlamını daha iyi kavrarım belki,

Ana ne demekmiş, nedir onun kıymeti?

Kendinde toplamışsın bütün güzellikleri

Anlayabildin mi anam, seni ne çok sevdiğimi.

03.11.1973

2-DOĞUŞ VE BATIŞ

Bir güneş doğdu bin sekiz yüz seksen bir de Selanik’te

Yavaş, yavaş yükseldi ufka doğru

Bir başka güneşti bu

Daha parlak, daha sıcak doğdu.

Ufuktan yükselirken tutuşturdu birden

Bu ulusun al mı al, asil kanını.

O güneş ki istemezdi kardeşleri etsin savaş,

Çünkü tahmin ederdi bu vatanın sonunu.

Ama çaresiz düşündü uzun, uzun

Savaş olmayınca nasıl kurtulurdu bu vatan?

Millet çaresiz razı oluyordu kaderine,

Böyle düşünmedi şimdi gönüllerde yatan.

O güneş zirveye çıkmaya çabalarken

Kara bulutlar örtmek istediler üstünü

Ama kurtuldu onlardan bir, bir,

Kapatamadılar O’nun nurlar saçan yüzünü.

Derhal çıktı zirve noktasına

Bakamazdınız, gözünüz kamaşırdı çünkü.

Hayran oldu bütün dünya O’na

İşte adıydı  O’nun Türklerin Atatürk’ü.

Bir kış günü gibi kısa ve hazin sürdü,

Güneş doğdu ve çabucak battı.

On Kasım’da kara toprakla kucaklaştı

Sonsuz acısı yüreğimizde kaldı.

İçimizde daima doğuyor O güneş,

Olamaz dünyada O’na başka bir eş.

O tüm varlığımızda bizim.

“Atam! Ben adıyla, şanıyla Türküm,

Türk’ün asil kanıdır benim özüm.

07.08.1974

3-BOĞAZDA YAZ GECELERİ

Renk, renk şavk vurur denize,

Toplanıp gökkuşağı olurlar bir yerde.

Yalpalar orada, burada yatlar.

Yıldızlar göz kırpar

Boğazda yaz geceleri

Her yer ışıl ışıldır

Pırıl, pırıl bir mehtap

Akıp giden sel gibidir insanlar

Boğazda yaz geceleri

Gazinolardan, tavernalardan

Şarkılar, türküler yükselir.

Göğü sarar nağmeler, insan bir hoş olur,

Boğazda yaz geceleri.

1975

4-İSTANBUL

Seni seviyor muyum?

Hayır!

Senden nefret mi ediyorum?

Hayır!

Sana sadece acıyorum İstanbul.

Dünün rüyalar, bugünün acı gerçekler kenti…

Biliyor musun İstanbul

Sen bir insan gibisin.

Romalılar devrinde doğdun,

Bizanslılar devrinde büyüdün,

Osmanlı saltanatında olgunlaştın

Ve bugün ölmek üzere misin?

Sahi ölüyor musun İstanbul?

Delik, deşik yolların

Dün mimozalarla doluydu.

Koca apartmanların yerinde

Köşkler gülümsüyordu.

Tertemizdi caddelerin, sokakların

Bugünle alay eder gibi.

Sahi göçüyor musun İstanbul?

Bir gecede konuveren evlerle doldun.

Köylünün aklını çeldin, cezp ettin.

Bak ne çabuk yıpranıyorsun.

Şimdi pişmansın değil mi?

Ah İstanbul ah!

Bu hallere düşecek miydin sen?

Bilir miydin böyle acılar çekeceğini?

İster misin insanların cambazlık yapsın yürürken,

Diler misin karışsın, bozulsun trafiğin?...

Yok İstanbul yok!

Olmaz böyle şey, istemezsin tabii ki.

Ama ne çare ki

Sen de yavaş, yavaş tarihe karışıyorsun

Harikalar kenti.

01.08.1975

5-KARANLIKLAR ARASINDA

İşte yine bir gün bitmek üzere.

Göğün bir yanı lacivert, bir yanı kızılımsı pembe.

Güneş batmış, az sonra gece olacak,

Yine gömüleceğim o hazin karanlığa.

Bazen acı, acı gülümseyecek,

Bazen de ağlayacağım sensiz oluşuma.

Gökte göz kırpan bir yıldız görsem,

Senin gözlerini anacağım.

Ay hilalse kaşlarını,

Dolunaysa çehreni hatırlayacağım.

Boş karanlığa dalınca,

Anlayacağım ki sen artık yoksun.

Mazide kalmış tatlı bir rüya, hatta masalsın.

Seni unutabilir miyim dersin?

Hayır! Hayır, unutmak istemiyorum.

Seni unutursam dünyam daha da kararacak,

Karanlıklara daha da karışacak.

Ve…

Son güzel rüyamı da kaybettiğime ağlayacağım,

Karanlıklar arasında

Sonsuzluğa dek kalacağım.

02.09.1975

6-BEN

Garip bir insan

Duygu ve düşünceleri farklı

Sevmek, sevilmek nedir bilmeyen,

İşte böyleyim ben.

Hayal alemini gerçek gibi yaşayan,

Dertlerden uzak, hiç tasalanmayan,

Üzüntü, karamsarlık nedir bilmeyen,

İşte böyleyim ben.

Büyüklerine karşılık veren,

Bu yüzden epeyi hırpalanıp, sövülen,

Ama çok kişi tarafından da sevilen

İşte böyleyim ben.

Her an kolayca mutlu,

Evde ağırbaşlı, okulda haşarı,

Kolayca her kalıba girebilen,

İşte böyleyim ben.

Anlayamadım gitti neyim ben.

Sanırım garip ve farklı bir insan.

14.10.1975

7-İNSAN TOPLUM ULUS

İnsan bağımsız doğar

Hakkıdır özgür yaşamak,

Kuşlar gibi kanat çırpıp,

Özgürlüğe doğru uçmak.

Hakkıdır bir toplumun

Güneşe istediği gibi bakmak,

Rüzgarı dilediğince göğüslemek,

Fikirlerini açığa vurmak.

Hakkıdır bir ulusun

Kenetlenip, birlik olmak,

Korkusuz gülmek, konuşmak

Hep beraber mutlu olmak.

Nereden gidilecek bu yola,

Nasıl erişilecek bu doruğa?

Birlik olmak gerek

El ele sımsıkı tutuşmak

Bağırmak “Vatan!” diye

Özgürlük, mutluluk yolunu açmak.

Belki karşımıza çıkar inatçı kayalar.

Belki ellerden kan patlar,

Belki yorgunluktan çalışmaz olur kaslar,

Belki şıkır, şıkır ter akar alınlardan.

Azim ve iradeyle yıkılır kayalar,

Açılır geniş ve ferah yollar.

Koşulur ileriye çıplak da olsa ayaklar,

Atılır büyük, yapıcı adımlar.

Yeter ki millet;

Huzur içinde birlik olsun,

Kalmasın hürriyetten yoksun.

26.02.1976

8-SEN MİSİN?

Yeter artık kes! Bırak ağlamayı,

Dünya dertlerine kafa yormayı.

Kurusun bir günlüğüne de olsa göz pınarlarındaki yaşlar…

Ben de kim mi oluyorum?

Söyleyeyim. Mutluluk.

Evet, mutluluk benim adım.

Duymuştun biliyorum ama

Hiç karşılaşmamıştık seninle.

Yeryüzünde öyle çok dertli var ki,

İnan ne yöne gideceğimi şaşırdım, hangisine.

Gittikçe de zorlaşıyor işim, insanlar çoğalıyor sürekli

Sürekli üzüntüler, dertler çıkıyor karşıma,

Savaşıyorum…

Ya… dostum, ben mutluluğum.

Ne biçim mutluluksun sen diyeceksin.

Evet dostum, ne biçim.

Ben de dertlendim,

İnsanlara dönüşüyor benliğim.

Nasıl üzülmem dostum, nasıl!

Nasıl kederlenmem bu dünyanın haline?...

Neyse dostum, bırakalım bunları da

Şimdi söyle sen bana, senin için mutluluk ne?

Söyle ki bileyim, ona göre sana mutluluk vereyim.

Güldüm acı acı…

“Ey mutluluk!” dedim

“Zaten herkes kendini bilseydi,

Karşısındakine de ona göre hareket etseydi,

Ne sen böylesine yorulurdun,

Ne de sen bile mutsuzlukla yoğrulurdun”

03.02.1976 

9-TÜRKİYE VE ZAMANE

Millet çıktı, vardı aya

Biz hala yürürüz yaya.

Yüz gram et alabilir miyiz haftaya?

Türkiye efendiler Türkiye.

Gençler boş dolaşır sokaklarda,

Gel de laf anlat babalara.

Erkeler edepsiz, aşağı değil kızlar da.

Zamane efendiler zamane.

Her şeye hep zam, zam, zam.

Bari havaya da zam yapsınlar anam.

Biz garibanlar durmadan çekeriz gam.

Türkiye efendiler Türkiye.

Evlatlara harçlıklar yetişmez oldu.

Bizim zamanımızda her şey ne kadar boldu.

Her gün gezip tozmaksa, oldukça zordu.

Zamane efendiler zamane.

Seke seke yürüyoruz yolarda.

Çalışmaktan hal kalmadı kollarda.

İnek gibi yarıyoruz patrona

Türkiye efendiler Türkiye.

Evladım, otur da ders çalış biraz.

Karnende kırık not, maşallah pek az.

İşin yok mu; adam ol, oku, yaz.

Zamane efendiler zamane.

Pislikten geçilmez oldu sokaklar

Lağım koklamaktan tıkandı tüm burunlar.

Yiyip, içip keyfine baksın kodamanlar.

Türkiye efendiler Türkiye.

“Kes artık peder, konuşma!” diyen gençler

Analara bir gecelik idare ettirenler,

Kıçına tekmeyi yiyip sürünenler

Zamane efendiler zamane.

Türkiye ve zamane…

Ne de güzel uydular birbirlerine.

15.03.1976

10-UFAK BİR ANI

Aylar mı desem, yıllar mı, ne kadar oldu bilmem

Ama bazen düşte,

Bazen düşüncelerimde ufak bir anı canlanır.

Ayırt edemiyorum hayal mi, gerçek mi?

Hem gerçek, hem düş gibi…

Zaman kavramı yok ama yine de yazmalıyım.

En heyecanlı anlarımdan biriydi herhalde,

Çünkü söylediklerin hala kulaklarımda.

İnanmış mıydım acaba?...

Şimdi düşünüyorum da; çok etkilemişsin anlaşılan beni.

O kadar ki; silik de olsa hala aklımdasın,

Bilmiyorum nedenini.

Oysa hiç de böyle değildim ben.

İstediğimi anında unutur, yormazdım kafamı maziye…

Yok, yok! Ne münasebet.

Oldu bitti, geçti gitti her şey,

Ne göz yaşı, ne felaket.

Lakin az da olsa anımsadığım;

Seni gerçekten çok sevdiğim,

Aşık olmuşum demek,

Hala belleğimdesin.

07.04.1976

11-

Mutlu musun sen bu düzen içinde?

Açların derdini anlayabilir misin,

Tok olsan bile.

Hani vardır ya,

Çelebin önünden giden koyunlar,

İşte onları da anlamak gibi.

Amaç iyiyse, sonuç da olumludur her işte.

Unutma ki;

Mutsuzluk kavramı ne kadar bilinmez olursa,

İnsanlık ve doğa, mutludur bu oranda.

01.06.1976

12-

Ne desem bilemiyorum.

Ne yazsam, o da boş.

Bir can sıkıntısıdır sorma gitsin,

Dert bin,

Bir değil ki bitsin…

15.08.1976

13-MEÇHUL

Seni anlatmak istiyorum

Tüm varlığını, tüm varlıklara.

İsmini haykırmak,

Seni sevdiğimi söylemek istiyorum

Çılgıncasına…

Gözlerini, dudaklarının tatlı kıvrımını,

Huylarını, alışkanlıklarını,

Sevdiklerini, sevmediklerini,

Seni sen yapan her şeyi

Anlatmak istiyorum hücrelerine dek.

Anlatmalıyım ki; herkes tanısın, bilsin.

Aklımı başımdan alan kimmiş öğrensin.

18.08.1976

14-

Unutulmak çok acı,

Hele sevdiğim tarafından daha ağır geliyor bana.

Ah gurur! Sen yok musun?

Seni bir yenebilseydim,

Bir galip gelebilseydim sana,

Ne o beni unuturdu,

Ne de ben unutmuş görünürdüm onu.

30.11.1976

15-SİZLER ONLAR BİZLER

Sizler ki kaderine terk edilmiş köy, kasaba halkı…

Bizden parça.

Öyle bir parça ki;

Unutulmuş, çoraklığa terk edilmiş,

Çehrelerden sevinç ifadesi silinmiş…

Onlar ki; sizi unutmuş

Gösterişe, bencilliğe karışmış…

Bizler ki; hepinizden,

Sizden de, onlardan da başka.

İnanmış, bağlanmışız devrim yoluna…

Ne sizler gibi unutulmuş,

Ne de onlar gibi unutmuş.

Kükredikçe sesimiz,

Ve sizin acınızı anlayıp, kurtarmaya çalıştıkça

Kim unutabilir bizi?

Size!... evet, evet size!

Köylerde terk edilmiş halkımıza,

Bir ağanın boyunduruğuna girmiş yurttaşlarımıza

Seslendikçe, kim susturabilir bizi?

Bir avuç onlar mı?

Onlarda para, pul çok

Ama biraz olsun yürek yok…

İşte bizimki sizler,

Kocaman, genç, dinamik.

Siz de gelin, sizler kalmasın.

Birlik olalım ve birlikte savaşalım.

Kalksın aramızdan SİZ

Sadece onlar ve BİZ!...

1977

16-ZAMAN KUVVETİ

Biz gibi sevenlere,

Zaman nedir ki sevgilim.

Başka sevgiler tatmak mı,

Yaşamak mı başka, başka aşklar,

Kopmak mı biz gibi,

Koparılmak mı zaman kuvvetiyle?...

Senden başkasını sevmedim

Sevmiyorum diyemem.

Senden sonra da çok sevdiklerim oldu doğrusu.

Fakat neden,

Neden hiçbirisi sen gibi yüce değil kalbimde,

Neden yokluğundaki büyük boşluk

Varlığında zaman kuvvetinden oluşan soğukluk?...

Biliyorsun çok benzeriz birbirimize sevgilim,

Biliyorum ki anladın beni.

Sen de ben gibi düşünmektesin,

Kim bilir sevgilim belki de sen de

İçin, için üzülmektesin…

11.01.1977

17-

Sen de yanılabilirsin, değil mi ki insansın,

Belki gözlerle mevsimleri bağdaştırmaktı amacın.

Şayet öyleyse, gözüm bal rengi olmalıymış.

Rüzgarlı bir gününde doğmuşum sonbaharın.

27.04.1977

18-

Kopamayız birbirimizden,

Koparamazlar derdik ikimizi.

Oysa koptuk, koparıldık

Çok ince bir sicim gibi.

27.04.1977

19-

Bitmiyor Tanrım, ah şu yalnızlık bitmiyor.

Bir tanıdık yüz için, insan neler veriyor.

Çok yalnızım hayatta, hatıralar, resimler

Ne yazık ki yıları bana geri vermiyor.

15.06.1980

20-

Gün gelir insanları, doğayı

Ve belki gün gelir seni,

Sevdiklerimi

Olduğu gibi görüp,

Olduğum gibi olurum

Belki…

17.12.1980

21-

Bir türküyse eğer akseden uzaklardan

Buram, buram.

Ve bir özlemse duyulan

Sılaya, sevgiliye.

Ya ıslıkla

Ya kuşdili

Anlatılansa sevgi.

Duymasını bilene

Ve anlayana.

17.12.1980

22- 

Gülen insancıklar

Kanıksanmış donuklukla

Tebessüme zorlanmış

İsyankar dudaklar…

17.12.1980

23- 

Biri varmış,

Biri yokmuş

Ve sessizce akıp giden zaman içinde su;

Ne saman altı,

Ne çölde balık sevgimiz…

26.02.1981

24-

Bu görsel güzelliği

İçimdeki –kör olası- burukluk bile

Yok edemiyor…

Görmek mavi gök ve beyaz bulutlarla

Altında uzanan Marmara’yı,

Boğazı, adaları.

İTÜ MMF

Altıncı kat

26.02.1981

25-

Selamlamak isterim seni bir kez daha,

En azından son kez.

Her şey çok daha iyi

Ya da çok daha kötü olduğunda,

“N’aber moruk?”

Diyerekten…

08.04.1981 (Haydarpaşa-Adapazarı Banliyö treninde)

26- 

Sen biliyor olmalısın küçük çocuk,

İnsanoğlunun savaşını

İradesiyle,

Zevkleriyle…

Bitip tükenmek bilmeyen isteklerini,

Bastırmaya çalıştıklarını çok iyi bilmelisin.

Bil ki;

İnsanlar içsin gazozlarını,

Yesin simitlerini…

Senin ekmek paran,

Alın terinin karşılığı.

Belki babanın sana alamadığı

Bir çift ayakkabı,

Bir sıcak hırka,

Kalemin, defterin

Parası çıkabilmeli…

Sen de yaşayabilmelisin,

Okuyabilmelisin,

İNSAN olmayı bilmelisin…

İşte sen küçük;

Simitini,

Gazozunu satmak için,

Her şeyden,

Masum ifadenden, sözlerinden,

İnsanların zayıflatabileceğin tüm yönlerinden

Yararlanmasını bilmelisin.

21.10.1981

27-

Sorumsuzca parlayan güneş,

Pırıl, pırıl bir gökyüzü.

Aç bir mide sürekli yeni bestelere gebe.

Bir yanda “Süleymeniye problemleri…

…Teknik ayrıntılarıyla…” diye anlatırken hoca

Ben nerelerdeyim acaba?

18.02.1992

28-

Hiç kimse sana ne kadar çirkin olduğunu söyledi mi?

“Bu gün her zamankinden daha güzelsin”

Ya da

“Güzelliğin üstünde”

Diyenler olduğu gibi,

“Bu gün solgun görünüyorsun”

Ya da

“Ne kadar bakımsızsın”

Diyenler de çıktı.

Ama hiç “Çirkinsin” demediler.

Değil misin?

Diyemiyorlar mı?

14.05.1999 (Ablama)

29-EN!

Beni benden iyi bilir,

Beni benden iyi tanırsın

Biliyorum…

Bilirsin ki; yüreğimde sevgisizlik yoktur

Hiçbir şeye, hiç kimseye.

Azalır, çoğalır belki

Yaşananlara ve yaşatanlara bağlı…

Bilirsin ki; bu yürek sevginin tanımını koyalı beri

Seni hep “EN” sevdi

Ve bu hiç değişmedi.

Ne kadar bilsen de

İçim coşuyor elimde değil

Hep haykırmak istiyorum.

Sesimi duyuramıyorsam hep yazmak istiyorum.

Seni hep “EN” seviyorum!

Seni hep “EN”!

Seni hep!

Seni!

27.10.2002

30-SEVMEYE DAİR

Yaşadığım,

Yaşadıklarımdan kendimde bildiğim

Ne varsa yaşatılacak,

Sunuyorum sana coşkuyla.

Yaşanacak,

Tadılacak,

Bilmediğim sevgileri bilinir kılacak,

Bilinir olacaklara,

Bilinmezlere koşacak…

Bilinirleri tüketmeksizin ‘var’lığını koruyacak,

‘var’lıklardan yeni ‘var’lıklar üretecek…

Var mısın?...

27.11.2002

31-

Nasıl bir özlem oluşuverdi apansız.

Sıradan bir iş gününün,

Sıradan bir bitişinde

Seninle buluşacak olmaya…

Nasıl bir hüzün oluşuverdi çaresizliğime.

Bitirmeyeceğim bu iş gününü,

Gücüm yettiğince…

28.02.2003

32-KENDİ HALİNDE

Var olanlardan bir insan yaşar

Bir yerinde yeryüzünün.

Kendisini, kendisiyle bırakmayanlara

‘kendi halinde’liğiyle direnir…

Bırakmayanların;

Bildik, tanıdık tepkilerinden oluşmadığından

‘kendi halinde’lik,

Anlamazlar…

Anlamazlar da yakıştırırlar ancak,

Tanımlayamazlar…

Bilmezler tanımlamanın gereksizliğini.

Varsın “bizden” demesinler,

“sizden” ya da “onlardan”,

Varsın dahil edebilecekleri

Hiçbir yer bulamasınlar.

Varsın ‘kendi halinde’liğin yanıtı olmasın.

Yeter!...

Varlığım ‘matbuu’ beyinleri bu kadar zorlamasın.

30.06.2003

33-BELKİ

Düşünüyorum;

Söylenmiş ve yazılmış tüm sözleri,

Öylesine duygulu, coşkulu

Buram buram sevda kokan şiirleri…

En “vay be!” dedirteninde bile bir eksiklik,

Yetersizlik belki de.

Belki de bensizlik…

Hiç birine tanıklığımda

Boğazımda düğümlenmiyor nabzım.

Hiç birinde atan yürek

Benim ya da bana değil tümüyle…

Daha bulunmadı belki

Sözcüklerle ifadesi.

Ya da,

Sözcükler hiç olmayacak

Yalnızca yaşanacak belki…

30.06.2003

34-

Sakın alıştırma bizi

Birbirimizsizliğe…

Bensizliğin sızısını,

Benimle olmanın hazzına yeğleme ne olur!

Beni düşlemek,

Beni yaşamak coşkunu katlasın an be an.

Kavuşma anında

Ayrılığın acısı saplansın yüreğine…

Tüketmeyi beceremeyelim isterim

Sözün kısası…

02.07.2003

35-

Yaşam hiç “iyi ki” olmadı

Ama “madem ki yaşıyorum,

Bunu en katlanılır kılacak donatılarla tüketmeliyim”

Dedim hep…

Ve dönüp baktığımda;

Yaşamı yaşanmaya değer kılabildiğim,

İki üretim gördüm ardımda.

Doğurmak ve çalışmak…

Ve önüme baktığımda;

Yaşamı yaşanmaya değer kılacak

Tek bir üretim görüyorum.

‘Biz’ olmak…

02.08.2003

36- 

Biliyor musun

Unuttuklarımı hatırlamıyorum seninle,

Bilmediklerimi öğreniyorum.

Yeni bir ‘ben’ veriyorsun bana

Tanımadığım,

Tanıdıkça şaşırdığım.

Şaşkınlığı zevk almaya dönüştürüyorsun

Bedenimde.

29.07.2004

37-

Diyorum ki; akıllı ol!

Nasıl bir şeyse…

Ve diyorum ki; aç tüm benliğini

Gizlemeden, her şeyiyle…

İkisi de ben

Gel-gitlerde bitkin.

Bir taraftan yamacında olmak istiyor senin,

Bir taraftan ürküyor

Tutsaklığından yüreğinin…

Bazen burkuluyor içi

Kapıldığı çıplaklığına,

Bazen coşuyor benliği

“İyi ki varsın” lara…

30.08.2007

38-

Nasıl böylesine dikleşti başım?

Yaşamı sarıveren ışınlar saçıyor gözlerim.

Neden güzel buluyorum kendimi bu kadar?

Çaresizliğe kahretmek yerine,

Çözüm üretmeye başladım yeniden.

Kendime kavuştum apansız,

Biliyor musun neden?...

31.12.2011
39-

böylesine kavurucu hüznü;
ya unutalı çok olmuştu,
ya da yaşamamış mıydım hiç... bilemedim.
işte, tam da bu anda,
tek başımalığım tercih değil, mahkumluk olduğunda
"Neredesin?" diye arayabileceğim hiç kimsem yoksa,
yazıklar olsun bana...